lately, i miss everyone i love... i miss my cousins, my relatives, my mama claring and apo... kahit na we're just 1 tricycle away, madalang lang akong makapunta dun... i miss the days when i was still a child, a princess, sa bahay namin ( i mean sa bahay ng lola ko)... i miss the times when i was still the center of attention kase ako yung bunso dun... namimiss ko talaga yung childhood ko... minsan, i just want to go home (sa bahay ni lola ha...) because for me that is my real home...
when i was young, kase di naman kami lumaki or pinalaki with a gold spoon, i dreamt of having a big house with my family, yung tipong di na kami masyadong magkakaproblem sa money... ngayon, we have a house na nga but not that big, i'm still not satisfied with it... i thought na, hay..., a "house" no matter how big or small it is, it's still a house, just a building/structure... naisip ko na kulang ung dream ko, i forgot to add na we need a house where it can be a home for all us... home where everyone understand each other without telling them... a home where love and respect is present... yung inuuna yung iba bago ang sarili... yung di naiingit sa isa't isa... yung mga ganun...
hay, ano ba tong sinasabi ko... di naman sa di ako masaya sa present house namin... kaso lang naisip ko na, mabuti pa nung small lang yung bahay, ayos lang... masaya lahat... they are even satisfied with who they are and what they have... walang iniisip na iba kung di lang yung family... how to raise their children and kung what makabubuti sa kanila... i just miss it... (kahit na di ako lumaki sa ganun environment..) i'm just speaking on behalf of my siblings sa part na to... hehehe...
sana sooner or later, the home na kulang sa dream ko, na i'm dreaming now eh, magkaroon sa house na to... kung di man maayos ang gusot eh sana matapos na...
i'm so tired everything! i'm tired of always thinking what to do! tired na intindihin ang mga bagay bagay... but still, i have to hold on kase di ko naman to maiiwanan ng ganun na lang... i'm just hoping na time will come na maging masaya na lahat...
and naisip ko din na, don't stop dreaming because that is one of the few advantage of human... they have the ability to dream for themselves or for their loveones.. and this is one of the reasons why we live... to fulfill our dreams... kaya kayo don't stop dreaming... ^_^
nga pala, dapat di malungko tong post ko... hehehe... minsan naiisip ko kung may sense ba mga pinagsasabi ko dito... hahaha...
anyway, here are some of our pictures na i really treasure... kahit na their is no special occassion or kahit meron pa... ^_^
with my youngest sibling, makulet yan! sobra! (anong emosyon yan?)
kasunod ko yan... feeling model... pretty na sige... hehehe...
with my second youngest sibling... sweet naman yan... sinusunod mga utos ko... wahaha...
this was taken last sunday... 89th birthday ni lola... my pretiest lola... loveyou... mwahh...
with my youngest sibling and dad... dad, bakit naka-peace sign ka din? japanese? hehehe
with my dad and second youngest sibling ule... nagbabonding lang...
with my tita... bait din yan... ganda pa...
with my one and only mama claring nung 3rd birthday ko... thanks for everthing... i hope someday matumbasan ko yung mga ginawa mo for us... loveyou...
wtih my relatives sa birthday din ni lola... uncle ko oh... ganda ng pose... hehehe...
i started my day na medyo tulala... i mean parang wala sa sarili... i woke up mga past 7am na... ummm... ung tipong parang wala akong alam gawin... pero nung nagtext na si lei and she said na "kita na lang tayo sa paradahan... see yah.." nasiyahan ako bigla... kase i knew that this would be a great day for me... so, i rushed to the bathroom and naligo na ako... di naman excited ano? tapos around 9am, umalis na kami with my sister ardy... we went to the "paradahan" and ate fudgebar (di kase kami nag-almusal eh)... tapos when lei arrived, ayun we rode na our usual transpo (tricycle) papuntang school... pinag-usapan sa snakhaus magkikita but we went to OSA to check if kathy was there... andun nga siya, ayun, as usual busy to the max sa pagiging CSC president... tapos nakita na din naming pa-akyat sila mei and yhet... ayun, parang matagal na kaming di nagkita at nag-ingay na naman na parang kami ang may ari ng OSA... hehehe.... after few minutes, tumawag si chi kay mei (nakakatawa ang pagsagot ni mei sa fone... may lantong effect! wahehehe...) ayun, sumunod na din si chi sa OSA at nabuking na nagtago sila mei at yhet... tapos after few minutes ulet, lumayas na kami sa lugar na yun at naghanap ng bagong mapagtambayan... pagkatapos ng ilang minutong lakaran at hanapan eh may nakita din kami sa wakas... hulaan nyo kung saan? hmmm... sa fave namin "burgeran"... hehehe...
ayun, kwentuhan to the max kami hanggang sa maubusan na ata ng topic (hmm... kelan ba naubusan ng pag-uusapan aber?)... ang pinaka-agendum talaga namin actually eh ang get together namin... pero sa dami ng napag-usapan namin, i felt na konting time lang nabigay namin para pag-usapan yun... pero infairness natapos naman namin ung mga dapat pag-usapan bout it... we had our list of foods, kung anong gagawin namin that day, who's going to be there and ang aming plan B if ever konti lang kaming pumunta... hehehe...
and lastly nung pagpunta namin sa may student center (dahil sinundo namin si yhet... di kase nakipag-meeting) ayun naiba na naman ang list of foods dahil may di daw siya kinakain sa mga nakalista... pasaway na bata... so yun, we had our meeting again... after that, nagpictorial to the max kami na lagi na lang everytime na magkita kami... ewan ko ba, naadik na kami sa mga pictures! obsess na kase sa isa't isa... and pagkatapos nun, alam ko na sasabihin nila... "khaye, post mo sa friendster ha?", "khaye, send mo sa account ko ha?", "khaye, pa-bluetooth naman..." oh di ba? obsess na? hehehe... pero i'm proud to have them as my friends... dahil sa kalokan nila at kalokahan ko, nagja-jive talaga kami... hehehe... basta love you berks... you're really are an inspiration to me...
here are some of our pictures:
ganda ng gupet ni lei noh?
ang cute ng post nila db? di naman kayo naka peace effect ano? wala ako dito... lagi na lang... hmmm... hehehe... pictorial to the max talaga oh!
i'm looking forward to our get together! (invited ka shak!) i'm really really excited! todo bonding tayo nun ha? and kahit magpictorial to the max pa tayo nun, na we always do, di ako magsasawa... basta kayo kasama ko! ^_^
hahaha... and i'm back... di ko natuloy yung part 2 ng "we only have one life to live..." heheh... sorry, maybe next time, magawa ko na yun...
anyway, i'll just make a review sa pinanood kong jdorama... "attention please"... well, this series is not a serious one... very funny si aya ueto dito (misaki-san)... very light ang story pero ma-eentertain ka talaga... who would think na pwedeng maging cabin attentant ang isang rock star? hahaha... and to think na na-inspire lang si misaki-san na maging cabin attendant dahil sa crush niyang bandmate niya... maganda din ang flow ng story nito... mabilis kase 11 episodes lang din siya like other jdorama... and yung male lead actor magaling din (siya yung guy sa 1 liter of tears)... well his acting is good pero parang same lang mga facial expressions niya sa mga series na nilalabasan niya... oh well... basta medyo gwapo naman siya, kamukha niya si Victor Basa, kaya ayos na sa akin yun... hehehe...
and as usual, na-inspire na naman ako... hmmm... ano ba mga narealize ko? first, parang nagbago yung pananaw ko sa mga series na pinapanood ko... maaaliw ka naman pala even if yung focus ng story eh sa work or sa dream ng lead character... kase i'm a romantic person (whooooooo.... chena!) kaya di ko masyadong naaapreciate mga ibang genre of movies... kaya yun, sa series na ito ko lang narealize yun... hmmm... second, parang napaisip ako kung ano ba talaga ang goal/dream ko sa buhay ko... nainggit ako ng konti kay misaki-san kase dahil lang sa na-inspire siya eh nalaman na niya yung gusto niya sa buhay... i mean dahil dun nagkaroon siya ng pangarap and she really did her best para maabot niya yun... ako kaya kelan magiging ganun? para kaseng naguguluhan pa ako... parang nasa kawalan pa ako... wala pang maisip na gawin sa buhay... and madalas parang nakakasawa na din na everyday eh same lang nangyayari... pag summer kain, nood, ligo, nood, tulog lang ako... tapos pag pasukan naman, aral, nood, kain, tulog... ganun na lang palagi... di ba nakakabagot yun? hehehehe.... and lastly, nainspire talaga ako ng todo kase sa series si misaki-san masayahin na tao, parang laging walang problema... pareho kami ng konti... yung kahit madaming problema, pag kaharap na ang mga tao or mga friends, eh parang wala talaga akong problema... lagi lang akong masaya kahit deep inside eh parang sasabog na ako... ayoko kaseng maging burden ako sa ibang tao and nasanay kase sila na masayahin ako... kaya ganun ako... gets? hehehe... and madalas di ko tinatake seriously yung mga bagay na nasa harapan ko, kaylangan pa akong pukpukin bago ko marealize yun... pero like misaki-san, di din ako madaling sumuko sa mga problemang hinaharap ko... kahit gaano kahirap yung problema, kahit feeling ko di ko masosolve, gagawin ko talaga yung makakaya ko para tapusin yun (although minsan di ko din matapos... hehehe)...
moral ng attention please? hmmm.... when you work/dream of something, strive hard and do your best to attain it... maganda kase na magawa mo yun para you won't have regrets sa buhay nyo... di kase maganda yung i mo natapos yung isang bagay and suddenly, sasabihin mo na sana ginawa mo yun baka sakaling maging maganda kinalabasan... para sa akin kase kahit positive or negative yung kinalabasan, basta tinapos mo ang isang bagay and you really did your best eh achievement na yun... anyway, kung magiging negative naman kinalabasan, atleast you tried and you learn from it... naniniwala din ako na in every negative things na nangyayari sa'yo there would be positive ones... basta dapat optimistic ka... ^_^
konnichiwa! how are you guys? i got bored kaya i have decided na magpost na lang dito... nahalata nyo, pasulpot sulpot lang ako dito? hehehe... medyo nadedepress pa kase ako dahil sa nangyari sa laptop ko... kaya ngayon wala na naman akong magawa... balik na ako sa dati na adik sa dvds... ika nga ni shak, ako and dakilang dvd collector... hahaha...
and because i always watch dvds especially japanese series, i learned a lot... like sa mga napanood ko lately... yung "1 liter of tears" and "taiyou no uta" ni Sawajiri Erika... narealize ko na its true na we only have one life to live kaya dapat make the most out of it... para tuloy nafeel ko talaga na life is too short para magawa ko lahat ng gusto ko... hehehe... pero napaisip din ako na dapat kahit maikli lang yung buhay and you have to do things you want, dapat be wise sa pagpili ng mga gagawin mo... i mean di ako takot magkamali pero mas magiging masaya sana yung isang bagay kung tama yung naging desisyon mo about it... di ba?
hay... kakadepress manood ng mga dvds pero nakakainspire naman sila... kaya nga i dont get tired watching my dvds eh... kahit ulet ulet na lang...
its been a while since my last post... hehehe... i'm just lazy to write... lol... and a bit confused if i will continue to post here or not... i realized some things... like what chei have said that even if this is my own blog... i won't/can't express my own feelings and thoughts here... limited lang ung ma-eexpress mo because public blog pa din tong masasabi... many people can visit, see and read your posts kaya dapat you should be aware... mahirap kase, baka they will misinterpret what you wrote... althought, its not really your problem kung anong isipin nila... but still, you have the responsibility sa mga posts mo...
and i wonder kung may nagbabasa talaga dito... hehehe... thanks to my superduper friendships... sa support nyo sa blog ko... kayo lang ata yung nakakadaan dito eh... hahaha... sabagay, big factor din naman sila kaya i created a blog... i miss you guys... and like what shak said to his/her (?) blog, i miss our "mall tours"... simula kase nung umalis siya papuntang japan hindi na kami nakapag-mall tour eh... i also miss the pictorials especially in our own airport... hahaha... yung pagtitrip and our kalokohan... i miss the paghahalungkat ng dvds... lately, lagi lang kaming nanonood ng mga dvds kila kath.... mall tour naman tayo minsan! pero if matutuloy tayong mag-mall tor kulang pa rin ang barkada... wala kase ang owner ng laptop and photographer natin eh... (buti na lang aga kang uuwi, shak!)
anyway, shak, these are our photos yesterday (nung nag-paint and nag-ayos kami sa office at kachat ka namin)... hehehe...
pa-effect habang kachat ka ni lei sa likod ko...
napagtripan magpicture nung busy busyhan sila kath sa pagpepaint...
sobrang red ba color ng hair ni mei? si kath nakatrip din... ganda ng pose ehh...
hey guys... from this day, this will be my official blog... i hope i can always update it... lol....
late last year, i made many blogs at different sites but i can't decide which one will i use... but one of my superfriendships suggested that this site is one of the best blogsites that i can use... and because i oftenly visit his blog, i agree to him and made this...
actually, at first i don't have any plan to have my real blog... i'm not that expressive about my feelings... and i really don't know how to start... honestly, i didn't have any personal diary when i was young(pre-teen)... hehehe... so its a bit hard for me to write my thoughts and feelings...
but after i read my superfriendships' blogs, i said to myself that i should give it a try...
i hope i will enjoy it... and guys, feel free to leave comments... ^_^
