mabuhay! nice to be back... i miss my blog... di dahil sa tamad akong magsulat... or busy ako... or may sakit ako... i know i was absent for almost one month sa blog ko na to... kainis kase mga magnanakaw dito... laging ninanakaw mga cable wires... haay... sana this time di na nila kunin... i hope so...
anyway, its been a month na nga talaga na di ako napapasyal dito... kelan ba last post ko? tagal na ata... sabagay once a month lang ata talaga ako kung magsulat... ewan ko ba... di kase ata ako bagay dito... wala naman kase akong matinong masabi, di gaya nyo na bihasa sa pagsususulat... gaya gaya lang naman kase ako... hehehe... pero still, i'm trying to express my emotions, my feelings dito para naman paminsan minsan e marelease ang galit, tuwa, lungkot na nararamdaman ko...
and here are my experiences this past few weeks:
anyway, its been a month na nga talaga na di ako napapasyal dito... kelan ba last post ko? tagal na ata... sabagay once a month lang ata talaga ako kung magsulat... ewan ko ba... di kase ata ako bagay dito... wala naman kase akong matinong masabi, di gaya nyo na bihasa sa pagsususulat... gaya gaya lang naman kase ako... hehehe... pero still, i'm trying to express my emotions, my feelings dito para naman paminsan minsan e marelease ang galit, tuwa, lungkot na nararamdaman ko...
and here are my experiences this past few weeks:
- i was happy, kase someone pala appreciates my beauty (wahooo...!)
- i felt special (special child?)
- i got sick for almost a week... (mahirap mag-absent.. daming namimiss na mga bagay sa school!)
- i had a nice/weird experience sa hospital when i had my check up... kase ung katabing clinic ng doctor ko, eh ob-gyne clinic pala... eh nung dumating kami dun, wala ng vacant seat sa tapat ng clinic ng doctor ko, so we sat on the wooden sofa infront of the ob-gyne clinic... ayun, akala nung ibang pasyente, juntis ako na papa-check up... hahaha... di ko inexpect yun...
- i was mad, kase naman kainis mga kapatid ko... di ako sinusunod... sinasagot pa ako... syempre sensitive ako that time kase i was sick tapos ganun pa sila...
- i cried, kase nga napuno na ako sa kanila...
- i cried again, kase nung kausap ko ung mama claring and lola ko, nafeel ko na nandyan pa din sila for me (thanks! loveyou!)
- i was sad, kase naoverwhelm lang pala ako sa someone na yun...
- i was confused, kung maniniwala ba ako o hindi...
- i realized something, na friendship is still the best thing... kase i feel comfortable kung friends kami, walang ilangan factor, walang iwasan, walang special attention na mafefeel... and siguro, that is the best thing for us...
- like one of my superfriendships said, maybe after 5 years, kung ganun pa din yung feelings niya, siguro maniniwala na ako and i will understand... but for now, siguro i'm not ready to accept the nega/bad things that he has (di naman sa di ko tanggap yun, kase friend ko siya... db? i know the things na panget sa kanya, and i respect him pa din as a friend... pero di pa lang ako handa kung magiging(?) special someone ko siya na ganun or nandun pa din yung mga bagay na nega sa kanya)...
di ko alam kung immaturity yun or what... basta in God's time, i hope di na ako maconfuse... pero at this moment, i still enjoy his company... as my friend... no more, no less... ^_^
